Shuffle ritmi, kökleri blues geleneğine uzanan, triole (üçleme) hissi üzerine kurulu bir zaman kalıbıdır. En basit haliyle, her vuruşun üç eşit parçaya bölündüğü ama ortadaki parçanın genellikle çalınmadığı bir yapıya dayanır; bu da kalıba karakteristik "sallanan" hissini kazandırır.
Bu temel yapı, on yıllar içinde birçok varyasyona evrildi. Bernard Purdie'nin kendi adıyla anılan shuffle'ı, klasik triole zeminine ghost note'lar ve yarım zamanlı bir backbeat ekleyerek kalıbı çok daha incelikli bir hale getirdi; bu varyasyon Led Zeppelin'in "Fool in the Rain", Police'in "Walking on the Moon" ve Toto'nun "Rosanna" parçalarında farklı yorumlarla duyulabilir.
Shuffle'ın teknik zorluğu, sağ el (ya da hi-hat elinin) triole zeminini kesintisiz sürdürürken, sol elin backbeat ve ghost note'ları bu zemine doğru yerleştirmesidir. Bu ikili görev, tam da Jim Chapin'in bağımsızlık sisteminde işlenen türden bir koordinasyon problemidir; sabit bir zaman zemini üzerine değişken bir ikinci katman eklemek.
Derslerimizde shuffle eğitimine, önce ghost notesuz, yalın bir triole zemininin her iki elle de rahatça çalınabilmesiyle başlıyoruz. Kursiyer bu zemini bozmadan sürdürebildiğinde, backbeat eklenir; ghost note'lar ise en son aşamada, kalıbın temel hissi tamamen oturduktan sonra devreye girer. Bu sıralama, shuffle'ın mekanik değil canlı çalınmasını sağlar.