Sanford A. Moeller, tekniğini ilk kez 1925'te yayımlanan bir kılavuzda yazıya döktü; kaynağını ise Amerikan İç Savaşı gazisi rudiment davulcularını gözlemlerken bulduğunu aktarır. Moeller'i etkileyen şey, bu davulcuların saatlerce yüksek ses ve hızda çalabilmelerine rağmen yorulmamalarıydı.
Tekniğin özü, bilek, dirsek ve omzu tek bir kırbaç hareketinde birleştirmektir; başparmak ve işaret parmağı bagetin dönme noktasını (fulcrum) oluşturur. Vuruş kas gücüyle değil, bagetin kendi sekmesinden (rebound) ve kolun doğal ivmesinden beslenir. Bu da hem daha az yorgunlukla çalmayı hem de sakatlanma riskini azaltmayı mümkün kılar.
Jim Chapin'in Advanced Techniques for the Modern Drummer kitabını Moeller'e ithaf etmiş olması tesadüf değildir; tekniğin mirası, sonraki nesillerin koordinasyon çalışmalarına doğrudan taşınmıştır. Derslerimizde Moeller hareketini önce tek vuruşla, aynadan kontrol ederek öğretiyoruz: omuzdan başlayan gevşek bir salınım, dirsekte hafif bir bükülme ve bileğin bagetle birlikte doğal biçimde geri sekmesi.
Bu tekniği erken çalışmaya başlamanın avantajı, kursiyerin ilerleyen dönemlerde hız ve yüksek ses ihtiyacı arttığında vücuduna zarar verecek gergin bir çalma alışkanlığı geliştirmemesidir. Moeller hareketi bir kez oturduğunda, hem tek vuruşlarda hem rulo çalışmalarında belirgin bir rahatlama hissedilir.