Ringo Starr'ın davul felsefesi tek bir kuralla özetlenebilir: her zaman şarkıcıyla birlikte çal, asla şarkıcının üzerine çıkma. Kendi ifadesiyle "Hissettiğim kadarını çalıyorum" diyen Starr, döneminin birçok davulcusunun aksine dikkati üzerine çekmek yerine müziği olabildiğince bütünlüklü ve tutarlı kılmayı önceliklendirmiştir.
Bu "az çok, çoktur" (less is more) felsefesi, kuplet bölümlerinde sade kalıp, dolgu (fill) için uygun anları beklemek şeklinde somutlaşır; bir fill geldiğinde ise bu fill kısa olsa bile çok şey ifade eder. Starr vokal devam ederken asla fill yapmamış, her zaman vokalin boşluk bıraktığı anları beklemiştir; bu ekonomi, birçok Beatles parçasının neden bu kadar sağlam ve akılda kalıcı hissettirdiğini açıklayan önemli bir unsurdur.
Starr'ın rekabetçi bir dönemde dikkat çekme kaygısı gütmeden çalması, grubun genel dengesine katkı olarak yorumlanır; bu tutum, davul biriminin kişisel bir vitrin değil, şarkının hizmetinde bir araç olduğu görüşünü pekiştirir. Genel olarak davulun vokal ifadeyi rekabet etmek yerine desteklemesi gerektiği fikri, büyük ölçüde bu yaklaşıma dayandırılır.
Derslerimizde bu felsefeyi, kursiyerlere teknik becerilerini bir grup içinde nasıl "terbiye edeceklerini" öğretirken hatırlatıyoruz. Teknik olarak çok şey bilmek başka bir şeydir, doğru anda doğru miktarda çalmak başka bir şeydir; ikinci beceri, ilk beceri kadar özenli bir çalışma gerektirir ve genellikle grupla çalma deneyimiyle gelişir.