Fırça (brush) tekniği, özellikle caz ve akustik müzik ortamlarında davul setinin ses seviyesini düşürürken dokusal zenginliğini artırmak için kullanılır. Bagetlerden farklı olarak fırçalar, trampet üzerinde hem vurma hem de süpürme (sweep) hareketiyle sürekli bir doku üretebilir; bu da eşlik ederken şarkıcıyı ya da akustik enstrümanları boğmayan, hassas bir zemin sağlar.
Temel süpürme tekniği, bir elin trampet üzerinde dairesel ya da oval bir hareketle sürekli bir "hışırtı" sesi üretmesine, diğer elin ise bu zemin üzerine ritmik vuruşlar eklemesine dayanır. Bu iki elin farklı görevler üstlenmesi, yine Jim Chapin'in bağımsızlık sisteminde işlenen türden bir koordinasyon problemidir; ancak burada uzuvlar arasında değil, aynı elin iki farklı hareketi (süpürme ve vurma) arasında bir denge kurulur.
Geleneksel tutuşun (traditional grip) tarihsel kökeni, fırça tekniğiyle de yakından ilişkilidir; sol elin farklı açılı tutuşu, süpürme hareketini daha doğal ve yorulmadan sürdürmeyi kolaylaştırır. Bu nedenle fırça çalışmaya başlayan kursiyerlere genellikle geleneksel tutuşu da tanıtıyoruz.
Derslerimizde fırça tekniğine giriş, kursiyer temel caz ride kalıbını bagetle rahatça çalabildikten sonra yapılır. İlk alıştırmalar yalnızca süpürme hareketinin sabit ve sessiz bir tempo üzerinde sürdürülmesine odaklanır; ritmik vuruşlar bu zemin oturduktan sonra kademeli olarak eklenir.