Davulda baget tutuşu, tek bir "doğru" yöntemden çok, farklı ihtiyaçlara hizmet eden birkaç yerleşik yaklaşımdan oluşur. Alman tutuşta avuç içi aşağı bakar ve güç büyük ölçüde bilekten gelir; bu tutuş yüksek ses ve güç gerektiren rock ve marş tarzı çalışlarda tercih edilir. Amerikan tutuş, Alman ve Fransız tutuşlar arasında bir ara nokta sunar; avuç yaklaşık 45 derece açıyla tutulur ve hem güç hem çeviklik dengelenir.
Fransız tutuşta avuç içi yukarı bakar ve hareket büyük ölçüde parmaklardan gelir; bu tutuş özellikle hızlı ve hassas tek vuruş rulolarında, orkestral ve caz çalışlarında tercih edilir. Geleneksel tutuş (traditional grip) ise tarihsel olarak marş davulunun eğik biçimde omuzda taşınmasından doğmuştur; sol el bagedi farklı bir açıyla tutar ve bu asimetrik yapı, özellikle caz süpürgeleriyle çalarken belirgin bir avantaj sağlar.
Moeller tekniğinin kırbaç hareketi, bu tutuşların hepsiyle uyumlu çalışabilir; önemli olan tutuşun kendisi değil, başparmak ve işaret parmağının oluşturduğu dönme noktasının (fulcrum) doğru konumlanmasıdır. Yanlış konumlanmış bir fulcrum, hangi tutuş kullanılırsa kullanılsın gerginlik ve yorgunluğa yol açar.
Derslerimizde kursiyerlere önce Amerikan tutuş öğretilir; bu tutuş hem öğrenmesi kolay hem de ileride diğer tutuşlara geçişi kolaylaştıran bir temel sunar. Kursiyer belirli bir tarza (caz, orkestral, marş) yönelmek istediğinde, o tarzın gerektirdiği tutuşa kademeli olarak geçiş yapılır.